प्रभाती उजाडता जागे बाजाराचा गंध,
पदपथ विक्री घेऊन येई जीवनाचा रंग,
भाजी, फळे, वस्तूंत दडले श्रमाचे मोल

हातगाडीवरी ठेवले ताजेपणाचे दान,
पानाफुलांतून झळकते उपजीविकेची आस,
रस्त्याच्या कडेला फुलतो उपार्जनाचा मेळा

कोथिंबिरीचा सुगंध, टोमॅटोची लाली,
काकडीच्या थंडीत भिजले श्रमाचे तंतू,
हसऱ्या चेहऱ्यांनी विकते साधेपणाचे स्वप्न

फळविक्रेता जशी सूर्योदयाची छाया,
नागरी गोंगाटात त्याची हाकच प्रार्थना,
“ताजे फळ घ्या, शुद्ध घ्या” – हीच त्याची आराधना

दैनंदिन जीवनाचा तोच खरा आधार,
पदपथावरी रचले अर्थचक्राचे दालन,
प्रत्येक नाणी त्यात दडले समाधान

पावसात भिजतो, उन्हात जळतो विक्रेता,
तरीही ठरतो तोच श्रमसंस्कृतीचा दीप,
रस्त्यावर उभा राहूनही टिकवतो सन्मान

स्त्रिया, वृद्ध, युवक – सर्वांचीच परंपरा,
हातात तराजू, मनात प्रामाणिकतेचा वास,
त्यांच्या कष्टांनी भरते समाजाची भाकर

म्हणूनच पदपथ विक्री ही न केवळ व्यापार,
ती संस्कृती, संवाद, स्वावलंबनाचा श्वास,
शहराच्या नाडीतील सर्वात जिवंत ठोका

त्या विक्रेत्यांच्या आवाजात आहे स्वातंत्र्य,
त्या गाड्यांवर फिरते श्रमाचे चक्र तेजस्वी,
त्यांच्यावाचून अपूर्णच वाटते शहराचे जीवन