निकविता

यंत्र म्हणजे माणसाच्या विचारांचं रूपांतर,
हातांची जागा घेतली त्यांनी अचूक हालचालींनी,
बुद्धीच्या ठिणगीने जन्म घेतला हा नवा सहकारी,

लोहातही त्यांनी प्राण ओतले

प्रेरणा उमलते अंतःकरणाच्या शांत कोपऱ्यात,
जिथे विचारांची पालवी हलकेच हलते,
नव्या स्वप्नांच्या किरणांनी मन उजळते,

क्षणभर स्थिर झालेल्या प्रवाहाला चालना मिळते,
एक स्पर्श, एक शब्द, अन दिशा बदलते,
अश्रूंतूनही हसू फुलते त्या ऊर्जेत,

हवामानातील बदल दिसतो नभाच्या रंगात, कधी तांबडा प्रभात, कधी धूसर दुपार, निसर्गाचा मनोभाव रोज नव्याने उमटतो, थेंबांची चाहूल येते अन क्षणात हरवते, गरम वारा थरथरतो गारव्याच्या झुळुकीत, ढगांचा समूह कधी रुसतो, कधी हसतो, कधी ऊन्हाची चादर घट्ट पसरते नभात, कधी गडगडाटी वादळ उठते अन उधळते, धरणीवरच्या सजीवांना मिळते नवजीवन, हवामानातील बदल सांगतो पृथ्वीचे स्वरूप, तीही …

रस्त्याची पाटी उभी धीराने,
चौकात, वळणावर, रस्त्याच्या ओठाशी,
शब्दांशिवायही सांगते मार्गाची गाथा,

पाऊस, ऊन, वा-यात तीच उभी ठाम,
अनेक प्रवासी पाहतात तिच्या नजरेत

सहनशक्ती ही अंतःकरणातील दीपज्योत,
ती वेदनांवर फुलवते संयमाचे फुल,
आघातातही ठेवते मन स्थिर व शांत,

अडथळ्यांच्या पर्वतावर उभी राहते,
न थकता, न डळमळता वाट चालते,

कथा म्हणजे जीवनाचा ओघ,
भावनांच्या धाग्यांनी गुंफलेला प्रवास,
क्षणांचा, स्मृतींचा, मनोहर सुवास,

कधी हास्याने ओथंबलेली,
कधी डोळ्यांत धुक्याने भरलेली,

ध्यान म्हणजे अंतर्मनाचा प्रवास,
मनाच्या तरंगात शांतीचे ठसे,
विचारांच्या किनाऱ्यावर स्थैर्य फुलते,

सकाळच्या किरणात जेव्हा बसतो,
श्वासांमध्ये एक लय सापडते,

हत्ती चालतो गर्जन न करता,
पावलांखाली धरित्री थरथरे,
राजसी तेजे त्याचे मुकुट झळके,

तप्त उन्हात वा पावसातही,
त्याचा देह दिमाखाने झळाळे,
मातीच्या रंगात

धार्मिक स्थळं, शांतीचा ओलावा
घंटानादात विरघळे थकवा
धूपकांतीत हरपती चिंता

दगडी गाभाऱ्यात पवित्र तेज,
मृदुल आरतीत उमटते लय,
नमनात विसरतो मनाचा कल्लोळ

आभासी शिक्षण उघडते नव्या शक्यता,
जग जुळते एका दृश्यफलकावर,
ज्ञान पसरते किरणांसारखे दूरवर,

घराघरांत उमटते वर्गाचे सूर,
शिक्षकांचे शब्द पोचतात मनोमन,