वाहक प्रवासाचा नि:शब्द सहचर,
मार्गाच्या ओघात चालणारा कर्मयोगी,
ज्याच्या पावलांत धडकते कर्तव्याची निःशब्द गाथा.

तो न वाहतो नुसते वस्तू, तर आशा, संवाद आणि नाते,
त्याच्या हातांतून प्रवास करतात भावना,
आणि त्याच्या थकलेल्या देहात विसावते समाजाची हालचाल.

सूर्य उगवे किंवा पावसाचे ढग दाटले,
तो थांबत नाही, कारण वेळच त्याचा अधिपती,
आणि गंतव्यच त्याचा अखंड धर्म.

त्याच्या डोळ्यांत थकव्याचा नव्हे, समाधानाचा तेजोदीप,
कारण तो जाणतो “मी न माध्यम, मी साधना,”
त्याच्या हातात आहे जगाच्या गतीचे सूत्र.

संयमाचा जिवंत अर्थ,
ज्याच्या पावलांतून समाज चालतो,
आणि ज्याच्या श्रमांतून उभी राहते गतिमान संस्कृती.

तो जरी साधा, तरी त्याचा प्रवास दिव्य,
प्रत्येक रस्ता त्याच्यासाठी एक प्रार्थना,
प्रत्येक थांबा एक आशीर्वाद.

काळ, कर्तव्य आणि कर्म यांचा संगम,
जो जीवनाच्या प्रवाहात न थकता पुढे सरकतो,
त्याचे मौन बोलते — “संचार म्हणजे सेवा, सेवा म्हणजे सृष्टी.”

वाहक निसर्गाचा प्रवाह, मानवतेचा दुवा,
तोच जीवनाच्या रथाचा अदृश्य सारथी,
ज्याच्या सततच्या गतितून प्रकटते सभ्यतेची अमर ध्वनीमुद्रा.