पहाटेच्या क्षणी गंधाळे गगन,
दवबिंदूत दाटे स्वरांचा नर्तन,
शांततेला देई ओंजळ सोनसळी गाण्यांचा ध्वनी

पानांवरी झुळूक थरथरे मंद,
पक्ष्यांच्या थव्यांत वाजे आनंद,
झऱ्याच्या कुजबुजित मिसळे जीवनाची लय.

मंदिराच्या शंखनादात दुमदुमे आकाश,
नादांत भरते श्रद्धेचा सुवास,
मनात उमलते एकाकार भावनांची फुले.

हास्याच्या गजरात वसते आपुलकी,
बालस्वरात गुंफलेली निरागस झंकारकी,
प्रत्येक उच्चारातून जन्म घेई जिव्हाळा.

वादळातही असते एक ठराविक सूर,
कडकडाटातही ध्वनीचा अपार थरार,
निसर्ग जणू गातो अस्तित्वाचा पुरावा.

शब्दांच्या ओळींत गुंफलेला अर्थ,
अश्रुंच्या थेंबातही असतो एक राग,
ध्वनी ही आत्म्याची पहिली ओळख.

अवकाशात फिरते त्या तरंगांची कथा,
मानवाच्या मनाशी बांधते नेहमी नातं,
श्रवणातून उगवते नवा साक्षात्कार.

म्हणून ध्वनी फक्त नसे तरंग,
तोच विचारांचा अव्याहत संग,
तोच जपतो संवादाचा जीवंत दरारा.