ध्यान म्हणजे अंतर्मनाचा प्रवास, मनाच्या तरंगात शांतीचे ठसे, विचारांच्या किनाऱ्यावर स्थैर्य फुलते, सकाळच्या किरणात जेव्हा बसतो, श्वासांमध्ये एक लय सापडते,

धार्मिक स्थळं, शांतीचा ओलावा घंटानादात विरघळे थकवा धूपकांतीत हरपती चिंता दगडी गाभाऱ्यात पवित्र तेज, मृदुल आरतीत उमटते लय, नमनात विसरतो मनाचा कल्लोळ

देवघर उजळते सकाळच्या किरणांनी, धूपकाड्यांच्या सुगंधात मिसळते प्रार्थनेची चाहूल, आणि मन स्थिर होते त्या दिव्य प्रकाशात, प्रत्येक विटेत कोरलेली श्रद्धेची रेषा,

समाधान हेच जीवनाचे खरे धन, संपत्ती, कीर्ती, यश सारे असो क्षणभंगुर मन, ज्याच्या अंतरी संतोषाचा दीप तेवत राहतो, त्याच्या मुखी नेहमी शांत आनंद झळकतो, भोगाच्या मागे धावता थकतो जीव, इच्छांच्या साखळीत हरवतो स्नेहसीव, पण समाधानाच्या क्षणी थांबते आस, मन अनुभवते चिरंतन प्रकाशाचा वास, श्रमात मिळते त्याला आनंदाची चाहूल, प्रत्येक

धार्मिक स्थळं उभी भक्तीच्या छायेखाली, घंटानादात विरघळते मनाची धुंदी, प्रकाशदीप उजळती अंतर्मनाची दिंडी, शिखरावर उभा तेजाचा थेंब, फुलांच्या सुगंधात नतमस्तक भाव,

धर्म हा प्रकाश जीवनाचा, सद्गुणांच्या वाटेवर दीप सदैवचा, मनाच्या अंतःकरणात वसलेला सत्याचा, वृत्तीतील शुद्धी, कर्मातील तेज, संस्कारांची माती देई जीवन सेज,

पहाटेच्या क्षणी गंधाळे गगन, दवबिंदूत दाटे स्वरांचा नर्तन, शांततेला देई ओंजळ सोनसळी गाण्यांचा ध्वनी पानांवरी झुळूक थरथरे मंद, पक्ष्यांच्या थव्यांत वाजे आनंद,

देव तो शोधावा अंतरी, नाही तो केवळ मंदिरात, भावनेच्या सागरात दडले, शांततेच्या मंदिरात, अवघे विश्वच त्याचे रूप, चेतनेच्या निदरीत, कधी तो सूर्योदयात फुलतो,

मनातील शक्ती जागी झाली, जशी प्रभात किरणे पसरली, संघर्षाच्या धुक्यातून, वाट नवी उघडली, मनोबळाच्या तेजाने, जीवनफुलांची कळी खुलली, धैर्य हा दीप जळत ठेव,

देव एक गंमतीदार गोष्ट, न दिसे कुठेच, श्रद्धा मात्र अपार कितीतरी रुपे त्याची, स्तुतीसुमने त्यावरी अर्पण करतो प्रत्येकजण, काहींना येई परिचय