भ्रमणयोजक झाला साथी प्रवासाचा अखंड, बोटांच्या स्पर्शात सामावला जगाचा ठाव, क्षणात जोडतो अंतरांचे अंधारमळे, कधी गाणे गुंजते, कधी संदेश झरतो, कधी चित्रांच्या

काचपट्टी उजळते पहाटेच्या किरणांत, नभासारखी विस्तीर्ण तिची छटा संत, डोळ्यांत साठते माहितीची अखंड रात्र, बोटांची चाल तिच्यावर न थांबता,

यांत्रिक शिक्षण हा काळाचा नवा प्रवाह, यंत्रांच्या ज्ञानातून फुलते उद्योगसृष्टी, मानवकौशल्याला देतो नवजीवनाचा वेध धातू, चक्र, गिअर, नाडी यांचे रहस्य,

पटांगण शाळेचे हृदय, जिथे घडते शिक्षणाचे नित्य स्पंदन, विद्यार्थ्यांच्या हास्यातून उमटते आनंदधारा, विचार, श्रम, आणि खेळ यांचा संगम सारा,

ग्रंथालयाचे दार न उघडताही, पुस्तके थेट बोटांशी येती, वाचनाचा गंध नव्याने पसरतो, गावकुसातील विद्यार्थीही, शहराशी जोडलेला भासे, दूर अंतर नाहीसे होते,