सहनशक्ती ही अंतःकरणातील दीपज्योत, ती वेदनांवर फुलवते संयमाचे फुल, आघातातही ठेवते मन स्थिर व शांत, अडथळ्यांच्या पर्वतावर उभी राहते, न थकता, न डळमळता वाट चालते,

कथा म्हणजे जीवनाचा ओघ, भावनांच्या धाग्यांनी गुंफलेला प्रवास, क्षणांचा, स्मृतींचा, मनोहर सुवास, कधी हास्याने ओथंबलेली, कधी डोळ्यांत धुक्याने भरलेली,

प्रयत्न, मनाच्या मातीतील अमोल बियाणं, घामाच्या थेंबांतून अंकुरतं ते तेज, अंधारातही वाट दाखवतं उजेडाचं बीज, चुका होतात, पण न थांबत चाल,

नाटक सुरू होते पडदा उघडताच, आवाजांच्या आरोह-अवरोहात जागते भावना, आणि दृश्ये बोलू लागतात मानवी अंतरंगातून, रंगमंचावर उभे राहतात आयुष्याचे अनेक रंग, हास्य, अश्रू, प्रेम, संघर्ष यांचा होतो मेळ, आणि प्रत्येक पात्रात दिसतो स्वतःचा प्रतिबिंब, प्रकाशाच्या छटांनी सजते त्या क्षणाची जादू, संवादांची धार छेदते मनाचे अंतर, जिथे प्रत्येक शब्द

निरव शांततेचा विस्तीर्ण प्रदेश, वाळवंट पसरते धुळीच्या लहरींतून, सूर्यकिरणांनी जळतो त्याचा श्वास रविकिरणात थरथरते मृगजळाची छाया, जगण्याच्या शोधात फिरते