वादळे येती जीवनपथावर अचानक, डोळ्यांत थेंब तर हृदयात विजेचा आघात, सहनशक्ती उभी राही अन मन दृढक, झाडाची मुळे धरुनी जमिनीत थांबे, वादळ कोसळे तरी शाखा डोलवे,

वार फिरतो काळाच्या घड्याळी, सात रंगांची जुळलेली माळ, नित्यनवा सूर जगास भेटतो सोमवारी शांतीची चाहूल, मंगळवारी तेजाचा प्रकाश, वार पुढे पावलांनी चालतो

वीज चमकली नभात झपाट्याने किरणांचा फवारा डोंगर माथ्यावर आकाशी गडगडाट धरणीत पसरला गावोगावी अंधार हटतो घराघरात दिवे उजळतात वीजकिरणांनी प्रकाश झरतो

प्रवाशाला दिशा दाखविते रस्त्याची पाटी, वळणावर उभी स्थिरतेने चमकते, मार्ग उजळवी अक्षरांनी सजली, गावांची नावे झळकती तेजाने, दूरवरीचा प्रवास जवळ भासतो,

आरशामध्ये चेहरा दिसे, पण अंतरीचे रूप लपले, शोध मनाचा चालू राहे, आत्मचिंतन प्रतिबिंब दाखवे स्मृतींच्या वाटा ओलांडून, भूतकाळ दार ठोठावे, छायांत उत्तर हरवलेले,

जितक्या व्यक्ती तितक्या प्रकृती, माणसांचे स्वभाव रंगाइतके विविध, कुणी सरळ कुणी लबाड कुणी भांडकुदळ कुणी शांत, कुणी उगाच सैराट, कुणी बोलके कुणी अबोल

वाळवंट जिथे पसरले अनंता, वाळूच्या रांगा नभाला भिडता, मृगजळाचा खेळ डोळ्यांना भुलता सूर्यकिरण जेव्हा तळपतात, पावलांचे ठसे लाटांत हरवतात, वाळूचे डोंगर नभी