रस्त्याची पाटी उभी धीराने,
चौकात, वळणावर, रस्त्याच्या ओठाशी,
शब्दांशिवायही सांगते मार्गाची गाथा,

पाऊस, ऊन, वा-यात तीच उभी ठाम,
अनेक प्रवासी पाहतात तिच्या नजरेत

सहनशक्ती ही अंतःकरणातील दीपज्योत,
ती वेदनांवर फुलवते संयमाचे फुल,
आघातातही ठेवते मन स्थिर व शांत,

अडथळ्यांच्या पर्वतावर उभी राहते,
न थकता, न डळमळता वाट चालते,

कथा म्हणजे जीवनाचा ओघ,
भावनांच्या धाग्यांनी गुंफलेला प्रवास,
क्षणांचा, स्मृतींचा, मनोहर सुवास,

कधी हास्याने ओथंबलेली,
कधी डोळ्यांत धुक्याने भरलेली,

ध्यान म्हणजे अंतर्मनाचा प्रवास,
मनाच्या तरंगात शांतीचे ठसे,
विचारांच्या किनाऱ्यावर स्थैर्य फुलते,

सकाळच्या किरणात जेव्हा बसतो,
श्वासांमध्ये एक लय सापडते,

हत्ती चालतो गर्जन न करता,
पावलांखाली धरित्री थरथरे,
राजसी तेजे त्याचे मुकुट झळके,

तप्त उन्हात वा पावसातही,
त्याचा देह दिमाखाने झळाळे,
मातीच्या रंगात

धार्मिक स्थळं, शांतीचा ओलावा
घंटानादात विरघळे थकवा
धूपकांतीत हरपती चिंता

दगडी गाभाऱ्यात पवित्र तेज,
मृदुल आरतीत उमटते लय,
नमनात विसरतो मनाचा कल्लोळ

आभासी शिक्षण उघडते नव्या शक्यता,
जग जुळते एका दृश्यफलकावर,
ज्ञान पसरते किरणांसारखे दूरवर,

घराघरांत उमटते वर्गाचे सूर,
शिक्षकांचे शब्द पोचतात मनोमन,

इतिहास जिवंत राही वेळेच्या ओघात,
शिलालेखांत, मनोऱ्यांत, गंध मातीचा,
भूतकाळाचा नाद अजूनही ऐकू येतो,

प्रत्येक दगड जपतो शौर्याची कथा,
भाले, ढाली, अन वज्रांचा ठसा,

काचपट्टी वेळ आजचा नवा दिवस मोजतो,
प्रत्येक बोटांत गुंतले प्रकाशाचे जाळे,
डोळ्यांत चमकते अनंत जगाचे रूप,

पहाटेच जागे होताच हातातील चकाकी,

हवामानातील बदल उमटला नभाच्या कडांवर,
कधी ऊन कोसळे प्रखर, कधी ढगांचे कुजबुज,
पानांच्या शिरांवर दाटते गार वाऱ्याचे गीत,

सागराच्या लाटांतही जाणवतो अस्थिरतेचा सूर,