मालिका, जीवनाच्या क्षणांना जोडणारी कथा,
प्रत्येक भागात उमटते नव्या भावनांची छटा,
संवादांच्या लहरींनी बांधते मनाचा पूल,

आईच्या डोळ्यातून झळकते ममतेचे तेज,

कथा, मनाच्या प्रवाहातून जन्मलेली प्रेरणा,
शब्दांच्या किनाऱ्यावर थांबलेली भावना,
आठवणींचे दुवे जुळवीत चालते स्मरणात,

एक बीज कल्पनेचे रुजते शांततेत,
स्वप्नांच्या

जाहिरात, शब्दांची जादू रंगविते मनात,
चित्रे बोलती, आवाज घुमती गगनात,
विचार विकतात, स्वप्ने जुळवितात जगाशी,

रंग, आकार, नाद एकत्र येती सुरात,

लोहमार्ग, तो लांब पसरलेला रेषांचा गीत,
गावांना जोडणारा, शहरांना साद घालणारा,
लोखंडी पावलांनी काळ मोजणारा,

धावत जातो न थकता, न थांबता,
शेतीच्या, डोंगरांच्या,

जतन म्हणजे भूतकाळाचा सुवास वर्तमानात साठवणे, आईच्या पेटीतले जुने दागिने, पत्रातील शाईचा ओलावा, आणि मनाच्या कप्प्यातल्या आठवणींचा मौन ठेवा, घराच्या भिंतींवर झळकतात वर्षांच्या छटा, जुनी फोटोज, वस्त्रांवरील ओव्या, हे सारे सांगतात काळाचा गंधित प्रवास, वृक्षांचे बीजही ठेवतात भविष्यातली आशा, त्यांच्या सावलीत दडलेले असते संस्कारांचे शहाणपण, आणि प्रत्येक पान सांगते — “मी अजून इथेच आहे”, शब्दांचे, …

भाषा ही मनातील विचारांची वाहिनी,
शब्दांच्या लहरींतून वाहते भावना,
आणि संस्कृतीचा सजीव ठसा उमटवते काळावर,

अक्षरांची जोड तयार करते आत्म्याचा पूल,

आरोग्य हे जीवनाचे खरे सौंदर्य, शरीरातील संतुलनातच दडलेला आनंद, आणि मनःशांतीच्या लहरींमध्ये उमलते समाधान, प्रभातकाळी वाऱ्याचा शीतल स्पर्श जागवतो ऊर्जा, सूर्यकिरणांच्या उष्णतेत बहरते सजीवता, तर निसर्गाच्या सान्निध्यात वाढते अंतरिक तेज, मन शुद्ध ठेवले की शरीरही हलके होते, आहारात साधेपणा, विचारात सात्विकता, आणि प्रत्येक श्वास बनतो प्राणशक्तीचा झरा, गावाकडील झऱ्याचे पाणी, आंब्याच्या सावलीतला निवांतपणा, हीच तर …

नाटक सुरू होते पडदा उघडताच, आवाजांच्या आरोह-अवरोहात जागते भावना, आणि दृश्ये बोलू लागतात मानवी अंतरंगातून, रंगमंचावर उभे राहतात आयुष्याचे अनेक रंग, हास्य, अश्रू, प्रेम, संघर्ष यांचा होतो मेळ, आणि प्रत्येक पात्रात दिसतो स्वतःचा प्रतिबिंब, प्रकाशाच्या छटांनी सजते त्या क्षणाची जादू, संवादांची धार छेदते मनाचे अंतर, जिथे प्रत्येक शब्द घडवतो एक नवी अनुभूती, प्रेक्षकांच्या श्वासात थराराची …

देवघर उजळते सकाळच्या किरणांनी,
धूपकाड्यांच्या सुगंधात मिसळते प्रार्थनेची चाहूल,
आणि मन स्थिर होते त्या दिव्य प्रकाशात,

प्रत्येक विटेत कोरलेली श्रद्धेची रेषा,

धरणी ही जगाचा उगमस्थानी आधार,
तिच्या कुशीत फुलते प्रत्येक जीवन,
आणि तिच्या सान्निध्यात जागतो नवा प्राण,

तीच देते बीजांना अंकुराचा धागा,
तीच जपते पाण्याची ओल,