निकविता

नाटक सुरू होते पडदा उघडताच, आवाजांच्या आरोह-अवरोहात जागते भावना, आणि दृश्ये बोलू लागतात मानवी अंतरंगातून, रंगमंचावर उभे राहतात आयुष्याचे अनेक रंग, हास्य, अश्रू, प्रेम, संघर्ष यांचा होतो मेळ, आणि प्रत्येक पात्रात दिसतो स्वतःचा प्रतिबिंब, प्रकाशाच्या छटांनी सजते त्या क्षणाची जादू, संवादांची धार छेदते मनाचे अंतर, जिथे प्रत्येक शब्द घडवतो एक नवी अनुभूती, प्रेक्षकांच्या श्वासात थराराची …

देवघर उजळते सकाळच्या किरणांनी,
धूपकाड्यांच्या सुगंधात मिसळते प्रार्थनेची चाहूल,
आणि मन स्थिर होते त्या दिव्य प्रकाशात,

प्रत्येक विटेत कोरलेली श्रद्धेची रेषा,

धरणी ही जगाचा उगमस्थानी आधार,
तिच्या कुशीत फुलते प्रत्येक जीवन,
आणि तिच्या सान्निध्यात जागतो नवा प्राण,

तीच देते बीजांना अंकुराचा धागा,
तीच जपते पाण्याची ओल,

जीवनशैली म्हणजे चालत्या दिवसांचा सूर,
उगवत्या सूर्याशी जुळणारी गती,
आणि मावळत्या क्षणांत विसावणारी शांतता,

ती सवयींची सर,
विचारांचा ओघ, भावनांचा संगम,

प्रेम हे वाऱ्याच्या हलक्या झुळुकीसारखं,
स्पर्शाविना सुख देणारं गूढ,
आणि अंतरातही जवळ ठेवणारं,

कधी पावसाच्या थेंबांत ते सांडतं,
कधी चंद्रकिरणांत विसावतं,

ग्राहक हा आजचा नवा अधिपती,
हातात विचारांची मोजमापे,
प्रत्येक नजरेत तुलना सजलेली,

दुकानांच्या रांगांत तेज उजळते,
सुवास, रंग, किमती बोलतात,

इंधन जळते, प्रकाश फुलवते,
चाक फिरते, गती निर्माणी,
जीवनाच्या प्रवासात शक्ती बनते,

अंधारातून वाट उजळे,
भट्टीतून धातू जागे,
रथ, नौका, विमान तयाचें धावे,

विमान नभात उडते, उंच झेप घेते,
धवल पंखांतून तेज झळकते,
ढगांच्या पलिकडे नभ गवसते,

नभात तरंगते स्वप्नांची वाट,
पंख फडकती प्रकाशात,
माणसाच्या ध्यासाची उंच बाब,

बससेवा, शहराच्या गर्दीतून वाहणारा प्रवाह,
गावातून शहराकडे, शहरातून राज्यापर्यंतचा उन्मेष,
मानवजातीला जोडणारा चाकांवरील संस्काराचा प्रवास

शहरी मार्गावर तिची गती

वारा, निसर्गाच्या मनातला अनोखा संवाद,
डोंगर-दऱ्यांतून वाहणारा मुक्त प्रवाह,
पानांशी खेळता खेळता सांगतो ऋतूंची कथा

शेतात तो आणतो थंडावा,
धान्याच्या गंधात मिसळतो