निकविता

पहाटेच्या उजेडात कथा उमलती,
धूसर आठवणींनी मन हलती,
शब्दांच्या गाभाऱ्यात भावना फुलती,

कथांचा प्रवास काळ ओलांडतो,
क्षणांचा मळा सुवास देतो,
मनाचा ठाव तोच घेतो,

अरण्यात गूढतेची मंद झुळूक,
पर्णांवरी मंद वारे झुलक,
सावल्यांच्या सागरात सूर्य थबक,
वन निसर्गाचे रूप

धुंद फांद्यांवरी सांडले कांचन,
झाडांच्या वलयात गंधमादन,

शरद ऋतू उतरला नभात, शुभ्र धुक्याच्या मंद कुशीत,
चांदण्यांच्या थेंबांत न्हाले, फुलांचे कोवळे रूप,
वाऱ्याच्या हलक्या झुळुकीत मिसळली, शांततेची ओलसर गंधरेषा

प्राचीन वास्तू उभी काळाच्या कुशीत स्थिर,
घंटानादांच्या स्पंदनात, दडले युगांचे गूढ गंभीर,
दगडांच्या श्वासातही जपली, श्रद्धेची ओलावलेली शपथ

शेतकरी उभा धरणीवर, सूर्याच्या किरणांत उजळलेला, हातात बीज, मनात विश्वास, पावलांनी मातीला ओवाळलेला, श्रमांच्या गंधाने दरवळतो, जीवनाचा हा खरा उत्सव पहाटेच्या वाऱ्यात मिसळतात, आशेच्या पाऊलखुणा, नांगराच्या ओळींवर उमटतात, उद्याच्या स्वप्नाच्या रेघा, दिवसाचा प्रत्येक श्वास होतो, निसर्गाशी सख्याचा गंध मातीशी बोलताना ऐकतो, पावसाच्या ओंजळीतील नाद, वार्‍याच्या लहरींवर ठेवतो, शेतातील प्रार्थनेचा हात, सूर्यास्तात थांबताना जाणतो, श्रमांचं सोनं …

भाषा उमटते ओठांवर, मनाच्या गाभाऱ्यातून येते,
शब्दांच्या झऱ्यांतून झुळझुळते, भावना नाजूक नाचते,
अर्थांच्या सागरात तरंगते, माणुसकीची नवी नौका

कामाचा आनंद उजळतो सकाळच्या किरणांसवे,
हातात उमटते शक्ती, मनात फुलते प्रयत्नांची लय,
दिवसाची गाथा सुरू होते, श्रमांच्या सुवर्ण छटांनी

मातीवर पावले उमटतात,

इंद्रधनुष्य उमटले नभात, पावसाच्या हलक्या छायेखाली,
किरणांच्या ओंजळीत साकारले, रंगांचे नवे कोंदण न्यारी,
धरणी हसली पुन्हा, सुगंधाने भरली सारी दरी

सांज पडे नभात लाली, वारा थरथरीत गातसे,
धोक्याचा इशारा गूढ नभातून ऐकू येई,
धरा शांत थांबून जणू काही सांगतेसे.

काठावर लाटांचे कुजबुज वाढतसे,

शेती म्हणजे मातीशी जोडलेले जीवन,
श्रमाच्या ओघात फुलणारा विश्वासाचा सुगंध,
प्रत्येक थेंबात दडले कष्टाचे सोने,

उन्हात, वाऱ्यात उभा शेतकरी निर्धाराने,