निकविता

ग्रंथालय शांत उभे, पुस्तकांच्या कपाटांनी भरलेले, ज्ञानाच्या सागरात डोळे बुडले ओळी ओळी अक्षरे खुलती, पानागणिक विचारांची झळाळी, ग्रंथालयी संस्कृती जागी होई फळ्यांवरील ग्रंथ रांगोळी, इतिहास, कथा, गीते गंधाळी, ज्ञानाच्या सुवासाने मन मोहरते विद्यार्थ्यांच्या पावलांनी गती, नव्या प्रश्नांची जुळती नाती, मूक शांततेत विचार फुलती पुराणांची पाने चमचमताती, ऋषींचे वचन डोळ्यात उतरे, जुनी लिपी आजही बोलती नव्या …

वीज चमकली नभात झपाट्याने
किरणांचा फवारा डोंगर माथ्यावर
आकाशी गडगडाट धरणीत पसरला

गावोगावी अंधार हटतो
घराघरात दिवे उजळतात
वीजकिरणांनी प्रकाश झरतो

शरदाच्या नभात उजळे, सुवर्ण किरणांचा वर्षाव,
विजयादशमी आगमन, घडवी भक्तीत नवा भाव,
दुर्गा, महालक्ष्मी, नवरात्र – जपती सत्याचा अखंड स्वराव

कला असे प्रत्येकात,
एक गुण जो देई जीवनाला अर्थ,
कुणाकडे असे गायनाची

कुणी उत्तम चित्रकार,
कुणी लेखक,
कुणी वादक

कुणी कवी,
कुणी संशोधक,
कुणी नृत्य करे सुंदर

प्रवाशाला दिशा दाखविते रस्त्याची पाटी,
वळणावर उभी स्थिरतेने चमकते,
मार्ग उजळवी अक्षरांनी सजली,

गावांची नावे झळकती तेजाने,
दूरवरीचा प्रवास जवळ भासतो,

आकाशी पसरे पांढरे मेघ,
तसेच विदासंचयाचे स्थळ,
सुरक्षित ठेवते ज्ञानभांडार मेघसंचय,

संचिका जपल्या एका स्पर्शाने,
साठवणूक होते सहज रीतीने,
आठवणी उमटती क्षणातच,

आरशामध्ये चेहरा दिसे,
पण अंतरीचे रूप लपले,
शोध मनाचा चालू राहे,
आत्मचिंतन प्रतिबिंब दाखवे

स्मृतींच्या वाटा ओलांडून,
भूतकाळ दार ठोठावे,
छायांत उत्तर हरवलेले,

जितक्या व्यक्ती तितक्या प्रकृती,
माणसांचे स्वभाव रंगाइतके विविध,
कुणी सरळ कुणी लबाड

कुणी भांडकुदळ कुणी शांत,
कुणी उगाच सैराट,
कुणी बोलके कुणी अबोल

वाळवंट जिथे पसरले अनंता,
वाळूच्या रांगा नभाला भिडता,
मृगजळाचा खेळ डोळ्यांना भुलता

सूर्यकिरण जेव्हा तळपतात,
पावलांचे ठसे लाटांत हरवतात,
वाळूचे डोंगर नभी